Vandaag heb ik een nieuwe mijlpaal bereikt in mijn leven. Mijn tijdelijk arbeidscontract is overgegaan van bepaald naar onbepaalde tijd. Een prestatie om trots op te zijn, al zeg ik hetzelf. Ik ben blij ))

Dit mooie schilderij van de hand van mijn vriendin Manja en liefdevol ingelijst door haar vader. De warme kleuren spatten nu de kamer in. Ik ben er heel blij mee. Thanxxx

Gisteren even een uurtje gebeld met mijn amigo. Altijd weer fijn. Het ging weer over van alles en nog wat en ineens was daar dat moment van eerst ontmoeting. Ik was 17 en hij 16. Op dat moment overviel het gevoel van tijd, en vooral de snelheid van die tijd mij even. Binnenkort  zet ik 43 jaar op de teller en niet zo lang na mij klokt hij voor 42 jaar. We kennen elkaar al 26 jaar en we hebben niet eens gemerkt dat de 25 gepasseerd was.  Ach, dat is dan ook een goed teken. Thanx mate for being there all those years.

Een vrouw staart voor zich uit, terwijl op datzelfde moment ergens anders ook een man voor zich uit zit te staren. Sterker nog, er zijn meerdere mensen op dat zelfde moment die niets anders doen dan voor zich uit kijken. Wat gaat er in hen om, wat zijn ze aan het doen?

Hebben ze niets anders te doen met de tijd die ze hebben. Geeft het staren iets wat ik niet ken? Als dat zo is, hoe kom ik er achter wat het dan oplevert? Als er iets is waar ik in gexefnteresseerd ben dan is dat het verrijken van mijn kennis, er mijn voordeel mee doen. Hangen aan het laatste wagonnetje wil ik niet, ik wil in de trein zitten. Dus wat is het nu wat deze mensen doen? Laten we dan eens nader kijken naar het proces van staren en ontdekken wat het brengt.

Ze zitten ietwat voorover gebogen, en afwisselend gaat het hoofd op en neer. Er is dus duidelijk wat beweging te ontdekken. Een nieuwe ontwikkeling in het proces van staren. Zit er dan nog meer in? Buiten het staren en op en neer bewegen van het hoofd, gaat het bovenlichaam soms ook even naar achteren,  wordt het hoofd omhoog gebracht, om dan vervolgens met de hand door het haar te wrijven. Het geeft een beeld van denken en doen. Ineens is het ritueel van staren mij geheel duidelijk.

Terwijl ik mijn laatste woorden neerzet weet ik al in welke groep dit schrijven geplaatst zal worden.

Routine, dat was het woord wat in zijn gedachte schoot terwijl hij zijn auto parkeerde. Weer dezelfde handelingen, weer hetzelfde riedeltje, weerx85 Waar was de spanning gebleven? Wat zorgde ervoor dat hij het leuk bleef vinden? Er kwam geen antwoord. Alle handelingen volgens hetzelfde protocol, zo voorspelbaar, zo gewoon.Hij kon toch alles? Hij was de x93golden boyx94, zijn handen veranderden alles in goud als hij zich er mee bemoeide. Waar was het gebleven?

Japan, Singapore, Macau, Hong Kong, wat een tijden. Lopend door de nauwe steegjes, hij rook de geur van de open keukens. De zang van talen die hij niet begreep. De drukte, de herrie. Het gebedel van zij die aan de onderkant van de maatschappij waren geraakt. Karma? Daar lachte hij om, en duwde ze weg, de opgeheven kom negerend.

You buy, you buy sir? De kleuren en de klanken van de marktplaatsen deden bijna zeer aan de ogen en oren. Kijkend over de menigte voelde hij zich groot en gelukkig. Hij liep een restaurant binnen en bestelde in inheemse taal gerechten. Door zijn grootte en huidskleur viel hij op tussen de inlanders, maar kennis van gewoonten zorgde ervoor dat hij een was tussen de andere gasten. Ja, dit was pas leven, stelde hij tevreden vast.

De laatste oproep voor de vlucht naar Amsterdam was gepasseerd. Mensen liepen in een gestage stroom langs die slapende man op het bankje, sommige keken naar hem. Moet hij niet vliegen zag je ze denken? In xe9xe9n klap was hij wakker.

Kon hij zijn gedachten maar ordenen. Als een maalstroom vlochten allerlei relevante en minder relevante problemen zich ineen en lieten hem niet los. Was hij nu goed bezig, kon het beter of anders? Aan de andere kant kon hij ook trots zijn over wat bereikt was en waar hij nu stond. Langzaam liepen zijn schoenen vol zand terwijl hij richting de duinen liep.

Zijn oog viel op een iets blinkends dat verderop in het mulle zand lag. Zijn gedachten lagen even stil en hij besloot er naar toe te lopen. Aangekomen bukte hij voorover om het voorwerp te bekijken. Het was zo groot als een aansteker en bestond uit metaal met aan de bovenkant iets dat leek op een rode knop. Zittend op het zand speelde hij wat met het voorwerp, liet het in zijn hand ronddraaien. Het voorwerp intrigeerde hem. Zijn vinger voelde weinig weerstand toen hij op het rode drukte.

Zingend, stralend en trillend verscheen er een opening in de lucht voor hem met op de achtergrond zachte groene kleurschakeringen. Kom maar hierheen leek het te zeggen, een opening voorx85

Na de reparatie van de uitlaat, hij was pas maandag daarop klaar, met frisse moed naar De Slegte toe. De rij met wachtende mensen was beduidend korter dan de voorgaande zaterdag. Toch nog een beetje geluk. Na een kwartiertje wachten dook er een frisse dame met mijn verlanglijst de kelder in, en was nog sneller terug. Nul boeken voor moi. Vet balen, dan maar naar Donner toe. Ook op maandag ziet de Lijnbaan er uit alsof het weekend is, maar dit terzijde. Eenmaal bij de juiste verdieping aangekomen, zag ik een enorme rij mensen staan. Allen moestyen ze vandaag ook studieboeken scoren. Ik liep naar de nummerautomaat en trok 57, zocht kontakt met de teller, ai, nummer 23 werd nugeholpen. Maar zoals een geduldige Hollander het betaamt, ik droeg de last van wachten vrijwel onzichtbaar. 40 minuten later was 57 aan de beurt, ik zou de boeken krijgen. De ervaren boekenman achter de balie keek bedenkelijk op mijn lijst, en ik kreeg het een beetje benauwd. Toch ging hij op pad, spanning viel weg, kwam langs gelopen zonder boeken. Liep nog eens langs, weer zonder boeken, en dook de computer in. Begon wat aantekeningen de schrijven op mijn verlanglijst, en liep vervolgens naar de balie waar achter ik in spanning stond te wachten. "Meneer"zei hij, "al deze boeken kunt u vinden op de tweede verdieping, bij de afdeling psychologie en sociologie". Het was niet mijn dag zeker!! Op de tweede verdieping was ik zo klaar, en met alle boeken in de tas kon ik de volgende dag naar de start van het tweede schooljaar.

Vol enthousiasme was ik op vrijdagmiddag naar de "Slegte" te Rotterdam afgereisd. Eerder gestopt met werken, om op dinsdag beslagen de strijd aan te gaan. Was alleen even vergeten dat ik niet de enige student ben in het Rotterdamse. Het ff boeken scoren kon ik wel vergeten, en zoals de begeleidende foto al laat zien, er stond een rij van daar tot Tokio, het leek wel "klein Efteling bij de Python". Teleurgesteld, maar met frisse energie besloot ik dan maar op zaterdag te gaan. Geen enkele Rotterdammer zou dan studieboeken aanschaffen, toch?? Bij Maasdijk ging ook dit plan letterlijk in rook op, in uitlaatdampen om precies te zijn. Met een enorm kabaal scheurde de uitlaat onder de auto vandaan, en stond hij drie kwartier later bij een garage. Ik hoop dat de auto morgen gerepareerd zal zijn, kan ik aan het einde van de middag toch nog op pad gaan voor die boeken. Hopelijk is het dan wat rustiger.

Door een goede timing miste ik de welkomsttoespraken op de Hogeschool Rotterdam. Veel van dat geblabla, succes en zet hem op. Niet voor mij weggelegd. Wel nog even een tasje met inhoud van de HRO gescoord. Dit jaar werken wij met een studenten handboek op cd-rom,…., erg handig natuurlijk. Verder zat er nog een kortingsboekje in voor theater, podia en dergelijke, die met korting bezocht kunnen worden. Verder was ik erg ontroerd door de mooie agenda die wij van de HRO kregen, bijna net zo mooi als de glazen bos bloemen die we mochten ontvangen voor onze propedeuse, a 0,45 cent. Na een decimering in het eerste jaar van het aantal studenten in onze klas (van de 23 zijn er nog 7 over) gaan we dit jaar met 12 studenten van start. Zeven van de oude garde en vijf nieuwe instromers Het voorstellen verliep aan de hand van je sleutelbos. Wat is de belangrijkste sleutel, wat betekent deze voor je, en reflecteert de bos wie jij bent. Leuk om zo het een en ander te vertellen. Komend jaar zijn de lessen op de dinsdag. Dit betekent een volle dag in Rotterdam aanwezig zijn. T.o.v. vorige jaar is dit een verbetering, toen kregen we op de maandagavond en de donderdagavond les. Dus direct uit je werk of waar dan ook vandaan in de schoolbanken. Veel regelen met oppas, en een rommelige thuisstructuur voor de kinderen. Dus in dit opzicht is het jaar al geslaagd. Komende dinsdag de eerste lesdag, nu nog ff boeken scoren en de readers doornemen. Tot laters

Regelmatig zal ik melding maken van het leven van Aadje. Vader, deeltijdstudent SPH en vrijwilliger met een deeltijdbaan.8)